Drejtor me përgjegjësi, por pa kompetenca!A ia vlen më kjo pozitë?
Dikur, drejtori i shkollës ishte figurë udhëheqëse, me autoritet profesional dhe rol kyç në zhvillimin e institucionit. Sot, në shumë raste, ky rol është zbehur ndjeshëm. Drejtori është reduktuar në një figurë formale, më shumë bartës i vendimeve nga lart, sesa vendimmarrës real brenda shkollës.
Kompetencat janë të kufizuara, ndërsa përgjegjësitë janë të mëdha. Ai mban barrën për çdo problem, nga disiplinimi i nxënësve, te raportet me prindërit dhe institucionet, mirëpo nuk ka hapësirë të mjaftueshme për të vepruar në mënyrë të pavarur.
Çdo iniciativë përballet me burokraci dhe pengesa që e bëjnë pothuajse të pamundur një menaxhim efektiv.
Një ndër problemet më të mëdha mbetet ndërhyrja nga jashtë, shpesh politike apo edhe e interesave të ngushta. Në vend që drejtori të udhëheqë sipas meritës dhe profesionalizmit, ai shpesh detyrohet të balancojë presione që nuk kanë asnjë lidhje me arsimin.
Për më tepër, shkollat sot kanë shumë pak autonomi reale. Pa autonomi nuk ka as përgjegjësi të mirëfilltë, dhe pa përgjegjësi nuk mund të ketë as rezultate të qëndrueshme. Sistemi është ndërtuar në atë mënyrë që drejtori të përgjigjet për gjithçka, por të vendosë për shumë pak.
E gjithë kjo për një pagë që nuk e justifikon as ngarkesën, as stresin dhe as presionin e vazhdueshëm.
Prandaj, nuk është çudi që shumë mësimdhënës të aftë nuk e shohin këtë pozitë si mundësi, por si barrë.
Ka drejtorë që pagën e kanë njësoj me një mësimdhënës me përvojë të gjatë, apo 7–8 euro më shumë.
Minimumi duhet të jetë 200 euro dallimi, dhe normalisht më shumë kompetenca.
Pse atëherë për drejtor shkolle emërohen shpesh njerëz pa aftësi udhëheqëse?
Sepse për disa, kjo pozitë nuk është mision, është thjesht një vend pune. Dhe kur kriter nuk është meritokracia, por lidhjet, atëherë rezultati është i parashikueshëm.
Në krye të shkollave shpesh vijnë individë që mund të kenë përvojë si mësimdhënës, por nuk kanë as njohuritë bazë të menaxhimit, as aftësitë e lidershipit. U mungon vizioni, komunikimi dhe aftësia për të ndërtuar një ambient profesional.
Problemi thellohet kur këta drejtues e keqkuptojnë pozitën. Në mungesë të dijes për të udhëhequr, ata mbështeten te autoriteti formal. “Unë jam drejtor!” Po nëse je, çka pastaj??
Në vend të një kulture bashkëpunimi, krijohet një klimë presioni dhe arbitrariteti, ku vendimet merren sipas qejfit dhe jo sipas interesit të shkollës.
Kur një pozitë ka shumë përgjegjësi, ndërsa ka pak kompetenca dhe mbushet me njerëz të papërgatitur për lidership, atëherë humb arsimi. Me këtë humbin mësimdhënësit, por humbin edhe nxënësit.
Nëse duam shkolla më të mira, nuk mjafton të ndërrojmë emrat e drejtorëve. Duhet të ndryshojmë mënyrën si zgjidhen, çfarë kompetencash kanë dhe sa përgjegjësi reale mbajnë.
Përndryshe, do të vazhdojmë të kemi drejtorë pa fuqi dhe shkolla pa drejtim.
