“Shkëndija” e Breznicës që ndriçoi vitet e zymta
Vitet ’90, në hapësirat tona, kalonin nën re të zymta që nuk premtonin asgjë të mirë. Ishin vite të pasigurisë, ankthit dhe një të ardhmeje të mjegullt. Megjithatë, rinia jonë, me entuziazmin, guximin dhe energjinë e saj, gjente forca shpirtërore për të mos rënë në fatalizëm.
Përkundrazi, ajo kërkonte mënyra për ta mbajtur gjallë jetën. Organizoheshin koncerte, gara sportive, orë letrare, veprimtari kulturore e artistike dhe takime rinore. Nëpërmjet këngës, valles, artit, sportit dhe fjalës së bukur, rinia dëshmonte se, pavarësisht rrethanave, jeta duhej të vazhdonte dhe shpresa nuk duhej të shuhej.
Në këtë frymë veproi edhe rinia e Breznicës së Bujanocit, e cila nuk e ndali veprimtarinë e saj, veçanërisht përmes Shoqërisë Kulturore-Artistike “Shkëndija”. Kjo shoqëri zhvilloi një veprimtari të gjerë kulturore e artistike dhe u bë një nga shprehjet më të bukura të energjisë së rinisë së asaj kohe.
Në kuadër të kësaj shoqërie, vlerë të madhe i dhanë edhe instrumentistët e dalluar që shoqëronin formacionin muzikor: Fazli Berisha në bateri dhe çifteli, Bajram Ibrahimi në klarinetë, Nehat Bajrami në kitarë, si dhe Bashkim Ibrahimi në harmonikë.
Një nga momentet më të rëndësishme të kësaj veprimtarie ishte pjesëmarrja në “Takimet Rinore ’94”, të mbajtura më 22 maj 1994 në Tërnoc.
Aty, rinia e Breznicës u paraqit me këngë, valle dhe interpretues të talentuar. Në mesin e tyre, Belgizare Hyseni shkëlqeu me interpretimin e saj dhe zuri vendin e parë, duke u shpërblyer me një komplet librash nga publicisti dhe aktivisti Sevdail Hyseni.
Me zërin dhe talentin e tyre u dalluan edhe Dali Iseni dhe Lindita Iseni, ndërsa me vallen e tyre skenën e gjallëruan Bekim Limoni dhe Ibadete Kadriu. Për këtë sukses të përbashkët, trupës iu nda si mirënjohje edhe libri “Netë Bizantine” i shkrimtarit kosovar Mehmet Kraja.
Për hir të saktësisë historike, duhet theksuar se, ndonëse shoqëria e Breznicës njihej si SHKA “Shkëndija”, në këto takime dhe si pjesëmarrëse në festival ajo u emërtua “Lam Breznica”, në shenjë nderimi për figurën e ndritur të Axhës Lam.
Suksesi në Tërnoc nuk mbeti vetëm një kujtim i bukur. Si fitues të “Takimeve Rinore ’94”, ata fituan të drejtën për ta përfaqësuar denjësisht Luginën e Preshevës në Festivalin e Shoqërive Kulturore-Artistike Mbarëkombëtare, i cili u mbajt po atë vit në Preshevë.
Në atë ngjarje të madhe kulturore në Preshevë, “Lam Breznica” u fuqizua edhe më shumë me bashkimin e artistëve dhe muzikantëve të shquar. Atyre iu bashkuan Rexhep Jashari nga Gjilani, si dhe vëllezërit Ramiz dhe Feriz Sermaxhaj nga SHKA “Jeta e Re” e Hogoshtit.
Rinia e Breznicës dëshmoi një nivel të lartë artistik, krah për krah me ansamble me emër si “Ibe Palikuqi” nga Shkupi, “Kastriotët” nga Ferizaj dhe “Gurra” nga Gjilani.
Rinia dhe organizimet e para
Është me rëndësi të përmendet edhe një rrethanë e asaj kohe. Këto aktivitete kulturore e rinore ishin në thelb jashtëpartiake, të hapura për rininë dhe komunitetin. Mirëpo, ato u zhvilluan në një periudhë kur sapo kishin filluar organizimet e para të Forumit Rinor të PVD-së.
Disa prej aktiviteteve të rinisë organizoheshin edhe në kuadër të Forumit, i cili ishte ndër strukturat e para rinore që po krijoheshin në atë kohë. Megjithatë, fryma e këtyre veprimtarive ishte mbi të gjitha kulturore, artistike, sportive dhe shoqërore. Ato bashkonin të rinjtë dhe u jepnin mundësinë të shprehnin talentin, energjinë dhe besimin e tyre në të ardhmen.
Në këtë kuptim, veprimtaria e rinisë së Breznicës dhe e “Shkëndijës” ishte pjesë e një kohe kur çdo koncert, çdo garë, çdo valle dhe çdo këngë kishte një domethënie më të madhe se vetë skena.
Ishte një mënyrë për të thënë:
Ne jemi këtu.
Ne jetojmë.
Ne krijojmë.
Dhe besojmë se do të vijnë ditë më të mira.
Sot, kur i kthehemi atyre viteve, fotografive dhe kujtimeve të asaj kohe, ndoshta e kuptojmë edhe më mirë se sa e madhe ishte forca e asaj rinie.
Në një kohë kur mbi ne dhe rreth nesh rëndonin pasiguria dhe ankthi, kënga, vallja, arti dhe shoqëria ishin një dritë që nuk lejonte errësirën ta pushtonte krejtësisht jetën.
Prandaj, këto kujtime nuk janë vetëm dëshmi të një koncerti, të një festivali apo të një veprimtarie kulturore të para më shumë se tri dekadash.
Ato janë dëshmi e një brezi që nuk u dorëzua.
Një brezi që, edhe në ditët më të vështira, dinte të këndonte, të vallëzonte, të krijonte dhe të ëndërronte.
Dhe në mesin e asaj kohe të zymtë, “Shkëndija” e Breznicës ishte një dritë e vogël që u bë kujtim i madh.
Sepse disa fotografi nuk ruajnë vetëm fytyra.
Ato ruajnë një kohë.
Ruajnë një brez.
Ruajnë ëndrra.
Dhe mbi të gjitha, ruajnë dëshminë se edhe në vitet më të zymta, rinia dinte t’i jepte dritë jetës.
Në fotografi: publicisti dhe aktivisti i asaj kohe Sevdail Hyseni, duke ia dhuruar kompletin e librave fitueses së vendit të parë, Belgizare Hysenit. Në fotografinë tjetër janë anëtarët e shoqërisë. Fotografitë janë realizuar nga fotografi i ndjerë nga Breznica, Ahmet Kamberi.
Ky tekst u përgatit me respekt nga “Bashkimi i Hashanisë”, duke u bazuar në faqen motër “Breznica” dhe në konsultim me gazetarin z. Xhemail Veseli, i cili ka marrë pjesë drejtpërdrejt në aktivitetet e asaj kohe
