Dy copa letër, një bakshish i refuzuar dhe një mesazh që vlejti miliona – historia prekëse e Albert Einstein në Japoni
Në vitin 1922, Albert Einstein vizitoi Japoninë dhe po qëndronte në hotelin “Imperial” në Tokio. Si çdo njeri mirënjohës, ai deshi t’i jepte bakshish një punëtori të hotelit. Por Japonia nuk kishte – dhe ende nuk ka – kulturë bakshishi. Përkundrazi, bakshishi shpesh shihet si fyerje ndaj dinjitetit të punës.
Punëtori japonez e refuzoi me edukatë:
“Është pjesë e punës sime, zotëri. Unë paguhem për atë që bëj.”
Einsteini nuk e dinte këtë traditë.
Po atë ditë, ai kishte marrë lajmin se ishte shpallur fitues i Çmimit Nobel. I emocionuar, ai i tha punëtorit:
“Ju nuk pranoni bakshish, por më lejoni të ndaj me ju gëzimin tim. Do t’ju jap një kujtim.”
Einsteini mori një stilolaps dhe dy copa letre nga dhoma e hotelit. Në secilën shkroi nga një mendim të shkurtër dhe në fund vendosi firmën e tij.
Punëtori japonez i ruajti ato letra deri në fund të jetës. Pas vdekjes së tij, ato mbetën tek nipi, i cili në vitin 2017 i nxori në ankand në Jerusalem.
Ato dy copa të thjeshta letre u shitën për 1 milion e 540 mijë dollarë.
Në letrën e parë shkruhej:
“Ku ka një vullnet, ka një rrugë.”
Ajo u shit për 240 mijë dollarë.
Ndërsa në të dytën:
“Një jetë modeste sjell më shumë lumturi sesa një jetë e shqetësuar pas suksesit të pandërgjegjshëm.”
Kjo letër arriti vlerën 1.3 milion dollarë.
Blerësi i saj tha:
“Kuptimi i këtij mesazhi vlen shumë më tepër se çmimi që pagova.”
Thuhet se Einsteini kishte bërë edhe një shaka të hollë me fatin: ndoshta kishte kuptuar se një ditë shkrimi i tij do të vlente më shumë se një bakshish i zakonshëm. Por mbi të gjitha, ai nuk donte që punëtori të largohej duarbosh.
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron madhështia e tregimit.
Njeriu mund të blejë një shtrat të shtrenjtë, por jo domosdoshmërisht një gjumë të qetë.
Mund të blejë një shtëpi të bukur, por jo gjithmonë një familje të lumtur.
Mund të ndjekë suksesin gjithë jetën, por të humbasë qetësinë gjatë rrugës.
Siç thoshte Mark Twain:
“Miq të mirë, libra të mirë dhe një ndërgjegje e qetë – kjo është jeta ideale.”
Ndoshta lumturia nuk qëndron tek ajo që posedojmë, por tek mënyra si jetojmë.
