Shengyl Imami kujton me dhimbje dhe krenari ditën e parë të punës në Shtëpinë e Mallrave në Gjilan – “Rrogën e parë desha ta dorëzoja ty, nënë” – Historia prekëse e 16 nëntorit 1976
GJILAN, 17 Nëntor 2026 – Qytetari e aktivisti nga Gjilani, Shengyl Imami, ka kujtuar me mall, dhimbje dhe krenari 16 nëntorin e vitit 1976, ditën kur nisi punën në Shtëpinë e Mallrave në Gjilan.
Në një status të publikuar, Imami tregon se ajo ditë duhej të shënonte fillimin e një kapitulli të ri në jetën e tij. Por fati kishte vendosur ndryshe.
“Më 16 nëntor 1976, në Gjilan, filloi punën Shtëpia e Mallrave. Edhe unë pata fatin të pranohesha si punëtor i saj. Ishte një ditë që duhej të shënonte fillimin e një kapitulli të ri në jetën time, por fati kishte përgatitur diçka krejt tjetër” – shkruan ai.


Të njëjtën ditë mori lajmin e rëndë se njerka e tij, e cila po kurohej në Spitalin Ushtarak në Beograd, ishte rënduar. Dy ditë më vonë, më 18 nëntor 1976, ajo ndërroi jetë.
Për Shengyl Imamin, ajo humbje ishte një nga goditjet më të rënda të jetës.
“E kisha dashur pa masë atë grua, sepse ajo më kishte rritur jetim, më kishte dhënë dashuri, kujdes dhe ngrohtësi në çdo hap të jetës sime. Për 17 vite me radhë ishte kujdesur për mua, duke më bërë të ndihesha sikur isha fëmija i saj biologjik” – rrëfen ai.

Dëshira më e madhe e tij ishte që rrogën e parë ta dorëzonte në duart e saj.
“Kisha një dëshirë të madhe: ta merrja rrogën time të parë dhe t’ia dorëzoja asaj, si shenjë mirënjohjeje për gjithçka që kishte bërë për mua. Doja t’ia shihja buzëqeshjen dhe t’i thoja: ‘Kjo është për ty, nënë, për gjithë mundin dhe dashurinë që ma dhe.’ Por ja që jeta nuk i kishte shkruar kështu gjërat. Rroga e parë mbeti pa u dorëzuar në duart e saj dhe fjalët e mirënjohjes mbetën në zemrën time”.

Në fund të rrëfimit të tij, Imami përcjell një mesazh të fuqishëm për kuptimin e amësisë dhe e mbyll me një dedikim të thellë për të ndjerën:
“Sot e them me plot bindje: Nënë nuk është vetëm ajo që të lind, por edhe ajo që të rrit, të do, të mbron dhe të fal një jetë të tërë dashuri. Ti nuk më linde, por më dhe një fëmijëri. Nuk ishe nëna ime biologjike, por ishe nëna ime në çdo kuptim të fjalës. Rroga e parë nuk arriti në duart e tua, por mirënjohja ime për ty nuk do të përfundojë kurrë. U prehsh në paqe, e dashura nëna ime. Nuk të harrova atëherë, nuk të harroj sot dhe nuk do të të harroj kurrë!”
