Selvete Sulejmani – Nga pengesat e jetës te triumfi i dijes
Ka njerëz që rruga e jetës i çon drejt suksesit pa shumë pengesa. Por ka edhe të tillë që duhet të luftojnë për çdo hap, të kapërcejnë vështirësi, të presin, të nisin përsëri dhe, mbi të gjitha, të mos e humbin kurrë besimin te ëndrra e tyre.
Njëra prej tyre është Selvete Sulejmani, bijë e Zarbincës, një grua që me punë, këmbëngulje dhe dashuri të jashtëzakonshme për dijen arriti të ndërtojë një rrugëtim të admirueshëm jetësor, akademik dhe profesional.
Historia e saj është më shumë se një biografi. Është një dëshmi se asnjë pengesë nuk mund ta mposhtë një njeri që nuk dorëzohet.
Një fillim i thjeshtë, një ëndërr e madhe
Selvetja lindi në Zarbincë në vitin 1975. Shkollën tetëvjeçare e përfundoi me sukses në shkollën “Skënderbeu” të vendlindjes.
Pas përfundimit të saj, për shkak të kushteve të vështira ekonomike, nuk pati mundësi ta vazhdonte menjëherë shkollën e mesme.
Për shumëkënd, një pengesë e tillë mund të nënkuptonte fundin e një ëndrre.
Për Selveten, ishte vetëm një ndalesë.
Kur libri bëhet shkollë
Gjatë vitit që qëndroi në shtëpi, ajo nuk e la veten në duart e rrethanave. U afrua edhe më shumë me librin, duke lexuar dhe duke krijuar një kulturë të gjerë letrare.
Librat u bënë për të një shkollë tjetër – një shkollë pa mure, që i hapi horizonte të reja dhe ia ushqeu edhe më shumë dëshirën për dije.
Ndoshta pikërisht aty, mes faqeve të librave, nisi të forcohej bindja se rruga e saj nuk duhej të përfundonte aty ku kishin vendosur rrethanat.
Arsimimi në vitet më të vështira
Një vit më vonë, Selvetja u regjistrua në shkollën e mesme në Gjilan.
Ishin vite të vështira për arsimin shqip në Kosovë. Kushtet ekonomike ishin të rënda, ndërsa presioni politik dhe vështirësitë e kohës rëndonin mbi jetën e përditshme.
Por Selvetja vazhdoi.
Me vullnet, disiplinë dhe këmbëngulje, ajo arriti ta përfundojë shkollën e mesme me sukses të plotë.
Familja, lufta dhe një ëndërr që nuk u shua
Jeta më pas mori një tjetër drejtim. Selvetja u martua e re dhe krijoi familje. Përgjegjësitë familjare bënë që rrugëtimi i saj akademik të ndërpritej përkohësisht.
Më pas erdhi lufta në Kosovë.
Ashtu si shumë familje shqiptare, edhe ajo u detyrua të largohej nga vendi dhe emigroi në Gjermani.
Por, pavarësisht largimit, një ëndërr mbeti gjithmonë me të: dëshira për të vazhduar shkollimin.
Ajo ëndërr nuk u shua. Mbeti aty, e heshtur, duke pritur kohën e saj – si një këngë e papërfunduar që kërkon vetëm një moment për të marrë zë.
Në vitin 2004, Selvetja u kthye në atdhe.
Dhe bashkë me kthimin nisi edhe kapitulli më i rëndësishëm i ëndrrës së saj.
Kur ëndrra bëhet realitet
Pas kthimit në Kosovë, Selvetja u regjistrua në Universitetin e Prishtinës, në Degën e Sociologjisë.
Vitet e humbura nuk e ndalën. Përkundrazi, duket se e kishin bërë edhe më të vendosur.
Me punë dhe përkushtim, ajo i përfundoi studimet universitare dhe më pas vazhdoi rrugëtimin akademik, duke marrë edhe titullin Master.
Kështu, një vajzë që dikur nuk kishte mundësi ekonomike për ta vazhduar shkollën e mesme, arriti të bëhej një grua e arsimuar, profesioniste dhe pjesë e botës intelektuale.
Nga dija te kontributi profesional
Sot, rrugëtimi i saj vazhdon edhe në jetën profesionale. Selvete Sulejmani punon në Ministrinë e Financave, Punës dhe Transfereve të Republikës së Kosovës, duke e vënë përvojën dhe dijen e saj në shërbim të punës dhe të institucioneve.
Pasioni për leximin dhe zhvillimin e vazhdueshëm profesional mbetet pjesë e pandashme e saj.
Ajo është dëshmi se arsimi nuk është thjesht një diplomë që merret në fund të një rruge; është një udhëtim që vazhdon gjatë gjithë jetës.
Një shembull për vajzat dhe brezat e rinj
Historia e Selvetes është një mesazh i fuqishëm, sidomos për vajzat e reja.
Ajo na tregon se jeta mund të të vonojë, por nuk duhet të të ndalojë.
Mund të ketë vite të humbura, por nuk ka ëndrra të humbura përgjithmonë.
Mund të ketë dyer të mbyllura, por gjithmonë duhet kërkuar një tjetër që mund të hapet.
Nga një vajzë e re në Zarbincë, që për shkak të kushteve ekonomike u detyrua ta ndërpresë shkollimin, te një studente e Universitetit të Prishtinës, një grua me titull Master dhe sot një profesioniste në Ministrinë e Financave, Punës dhe Transfereve – rrugëtimi i Selvete Sulejmanit është një histori e vërtetë këmbënguljeje.
Dhe ndoshta mësimi më i bukur që na lë kjo histori është i thjeshtë:
Nuk është kurrë vonë për ta vazhduar një ëndërr.
Sepse njeriu mund të ndalet për një kohë, mund të largohet, mund të përballet me vështirësi e sprova, por për sa kohë që brenda tij mbetet dëshira për të ecur përpara, asnjë rrugë nuk është e mbyllur përgjithmonë.
Selvete Sulejmani është shembulli i një gruaje që nuk lejoi që rrethanat t’ia shkruanin fundin e historisë. Ajo zgjodhi ta shkruajë vetë./Burimi i shkrimit: Bashkimi i Hashanisë
