Naime BEQIRAJ: GJASHTË POEZI

Naime BEQIRAJ: GJASHTË POEZI

(Nga vëllimi poetik, Mos i kallzo harrimit”, pjesë e vlerësimit letrar në edicionin e 17-të të Manifestimit, “VJESHTA LETRARE E GJILANIT”, më 31 tetor 2026, ora 12:00 në Bibliotekën e qytetit, “Fan S. Noli”, po në Gjilan).

BISTEK RREZESH KURTHU NË VETËTIMË

1.

Fijemëfije

Me i pasë mbledhë

Pikat e lotëve

Asnjë ngjyrë nuk kish

Me u shpërnda

Asnjë trohë avull ma shumë

Kur përpjetëzohen fjalët

Krejt me i pasë lidhë

Bistek ma të bukur

Nuk kisha mujtë me thurë

E qeshuna jote e parë

Bistek rrezesh

Kurthu në vetëtimë

M’e heqë dhimbtën

M’e kthy në mëndafsh

Premtim i mbetun

Skaj fyti

2.

Dikur fije të shprishuna

Tash bistekë çike

Veç shkëlqim nuk gjen

As habi

Ngat vajit të pakurdisun

Të koteles rreth sofre

Miklim me dorë të butë

E pëllambë të randë

Pa kërku të falun

Vonu

E shkel veten

Ashtu qysh vjen e premtja

E premtja

E premtuemja

E pritmja

E pritmja

Gërshanë me u shiju

Ma fort se rrembi

N’ajër

Sa e harruemja

3.

Tana të ligat

Me m’i mbledhë fijemfije

Me i knu ushqim mahije

Hijeshu të kisha

Skulpturë që s’e rrok

Asnjë ndryshk

Flijimi yt

Për me ardhë

Sado vonë

Me të rrëmby

E mos me të pasë

Si gjak i lirisë

Secila fije po e ndërron ngjyrën

Pa u shkri në tjetrën

Shtegto tue lanë hapa

Akull

Ditëmditë

N’asnjanën ngjyrë

Mos me të piku

I shprishuni bistek

Nuk ka me mbetë

Palë harrese

Si lot i thamë

BETEJË NËPËRFLAKJESH

Mundesh me u zhytë

Thellë e ma thellë

Kur thojtë s’t’i sheh kurrkush

Kotesh e përkotesh

E s’ke çka kallxon

Za mos ban

Me ikë prej zhurme

Ik prej turme

E folmja me t’u ba detyrim

Me dashtë e me falë

E me të falë

Lodhun shpirt

I harxhuem po të duket vetja

Jakat që lyp m’u qëndisë

Me shije

Za mos ban

Kënaqë me veten

Si gjethe ra

Në prehën

Si deti kur kotet

Mbas betejave

Nëpërflakesh

Kulmin mundet m’e prekë

N’andërr

RRUGË SHTRU ME HARRESA

Të randat s’kthehen

Të rejat kur prehen

Mbrehen të papritunat

Sa me u hapë hapekrah

Derëmderë

Fjalët kishin humbë perla

Fijet e lirit

Përlamë në kashtë kujtese

Mungesat e fërkemeve të shpejta

Plakjet para kohe

Shtru rrugën me grabitje

Mundu me i zgjedhë hije

Zojës së randë

Kthehen bashkë

Te boshësitë tona

Harru porositë e përnatshme

Si çadra verore

Ruje veten

Mue më ruj

Kemi kohë me i njohë edhe

Këto netë

Netë mbas netëve

Kanë me i kalu

Të tana goditjet

Perdet e zbrazëtisë

Rrotullu në grusht

Mbrenda e jashtë

E prap pajtim

Gracka puthjesh

Prap

ZJARM I PAFJETUN

Mes krahut e zanit

Ta ndëgjoj melodinë me gjeth

Djersën që ndjell

E nuk pikon

Përulja jote e butë

Hapëmhap vlon

Za i thekshëm

Butësisht i thyeshëm

Në pikë dite

Me t’i mshelë sytë

Za ma t’epshëm

As epsh ma t’andshëm

Shpirti as s’ka ndëgju

As s’ka ndiju

Trupi mundet me të nirthë

Luspat me t’u dridhë

Kur merr me i ikë grremçit

Si sharov

I kuqrremtë

Lejomë me u kthy

Hap i parë

Katër herë në ditë nga një

Ta qetësoj ngashnjimin

E me u kthy

Në zjarmkandjen tande

Trupi me mbetë i paftuem

Lejomë pashë dashuninë

Tue e dijtë që s’muj të muj

Veç me u rrokë

Me rrokje të tjera

Me ujë e nisëm

Tue u dridhë

Si za me krahë

Kur nuk ndëgjohet

Rrafshit

Lejomë mos me u mashtru

Tue ta zjarm dashuninë

Ti gjithmonë gati ishe

Gati si erë

Si krejt çka vlon

Uragani detar ndalet

Shoqe tue ba një nimfë

Ti harron

Por kthehesh si feniks

Lejomë, lejomë, vetëm

Pashë dashuninë

Me u zhdukë

Me hy thellë

Pa u saktësu

Me le tue gabu

E qysh me u dashunu

Pa u tranu

DORËZANI ZEMRE

1.

Lot, të pata

Lot, nuk të kam

Lot, të mbaj

Lot, nuk të dorëzoj

Dorëzaneshë kam m’u ba

Dritënore për ty

Dorëzaneshë si gratë

E Kanunit të Lekës

2.

Kohë s’kam me të dorëzu

S’jam rrëshinë e palueme

S’kam dashuni të dytë

Si ti s’jam

As lëkurë për tjetrin

As erë tjetër m’e miklu

Kohë s’kam me marrë

Një zemër të re

Fjalë, boll fjalë

Fjalë s’kam me të çu

As lotë

As dorëzani

3.

Edhe kur sytë

Marrin gjethnajë ngrysjeje

E nuk njomështohen

Nuk të thirri

Aty ulet kambë mbi kambë

Mbetja e fundit e synit

Nxjerrë prej harresave

Nxjerrë prej fjalëve të mia

Desh shpirtin ta zunë

DAL PREJ LËKURE E MSHEFNA TE TI l

E la shpatën

Për me u gjujzu

Përulna

Shërbestohna

Maje kulmi

Ku nuk mundesh me më zanë

Sa e papritshme

E pritshmja

Ligë e përhumbun

Si grackë e ndeshun çadrash të thyeme

Prej së nalti

Sheshit

Pa frikë

Shpata e ul tehun

Dal prej lëkure

Pa u përbiru

Mshefna te ti

Me i qëndisë trupat

Ma ambël

Se triumfi i vrapimit

Me u zhytë krijueshëm

Si te muzeu i shpatarëve