Flaka Latifi: Zbulimi i skenës së prezantimit që i mungonte ekranit tonë
Përveç artistëve dhe krijimeve muzikore që garuan në edicionin e sivjetmë të Festivalit të Këngës në RTK, ky organizim solli në vëmendje edhe një emër të ri në prezantimin televiziv.
Bëhet fjalë për aktoren Flaka Latifi, e cila me paraqitjen e saj në rolin e moderatores ishte pa dyshim zbulimi më i madh dhe triumfi i heshtur i këtij edicioni.
Në këtishmëri po ndalemi te disa nga afinitetet e saj që e kthyen prezantimin në një art më vete, duke plotësuar një hapësirë që skenës sonë mediale i kishte munguar prej kohësh.
Tërësia aristoteliane dhe tempo-ritmi skenik
Për një sy të stërvitur mediatik me ligjësitë e dramës, performanca e Flaka Latifit mund të zbërthehet mjaft mirë përmes parimeve të “Poetikës” së Aristotelit. Filozofi antik e përshkruante veprën si një “tërësi” të harmonizuar, ku asgjë nuk është e rastësishme. Pikërisht këtë bëri edhe Flaka: ajo e trajtoi hapësirën skenike si një strukturë të plotë. Çdo dromcë e artikulimit të saj vetanak, çdo pauzë dhe lëvizje ishin pjesëza të llogaritura mirë në funksion të kësaj tërësie.
Ky harmonizim nisi si një bashkëpunim i matur me partnerin e saj skenik, gazetarin me përvojë Agron Krasniqi, për t’u zgjeruar më tej në një simbiozë me orkestrën dhe korin.
Ndërhyrjet e saj spontane, si kërkesat e natyrshme për përcjellje me efekte muzikore në fund të natës së dytë – kur tanimë kishte marrë vlerësimet maksimale të natës së parë – treguan se ajo nuk po zbatonte një skenar të ngurtë.
Ajo po jetonte brenda tempo-ritmit dhe dinamikës së gjallë të ngjarjes, duke fituar një siguri të plotë në skenë.
Filtri i nënndërgjegjes dhe “nota kaluese” e publikut
Gjatë transmetimeve live, tensioni dhe stresi i strukturës janë të pashmangshëm. Nëse për vetë Flakën kontrolli i saj profesional ishte në një masë “e kënaqshme”, para publikut televiziv kjo erdhi si një dozë maksimale përmbushjeje. Pse ndodh kjo? Sepse nënndërgjegjja e shikuesit ka një aftësi të lindur për të balancuar dhe filtruar atë që sheh pa vetëdije. Ajo i kërkon vlerësimet finale në detaje dhe jep ose nuk te jep “notën kaluese” bazuar në një vijë mesatare perceptuese të vëmendjes.
Flaka Latifi e kaloi këtë vijë me një besueshmëri absolute. Ajo na bindi të gjithëve se zotëron nivelin adekuat të moderatores që na ka munguar; një figurë ekuivalente me ato të skenave të mëdha ndërkombëtare e botërore.
Inteligjenca e mimikës dhe mbajtja e tensionit skenik
Formimi i saj në aktrim, me përvojë paraprake në teatër e film, i dha një përparësi të jashtëzakonshme në interpretimin e tekstit dhe komunikimin joverbal. Shija, sharmi, mimika dhe grimasat e saj ndërtuan një narracion më vete.
Reagimet e saj herë-herë impulsive, të shpërfaqura përmes asaj pipërritjeje karakteristike të syve teksa priste mbarimin e batutave tradicionale të Agron Krasniqit, treguan një inteligjencë të lartë. Përmes këtyre detajeve, ajo na krijonte përshtypjen e qartë se e kishte krejtësisht nën kontroll skenën.
Ajo e dinte saktësisht se si ta mbante tensionin skenik në nivelin e sipërm, pa lejuar për asnjë çast rrëshqitjen në nuanca të rëndomta apo mesatare
Drejt një dimensioni të ri skenik
Kur këtij profili të rreptë e profesional i shtohet edhe natyra multidimensionale e Flakës — gatishmëria e saj organike për të lëvizur përmes vallëzimit, për të deklamuar me patos, për të prezantuar e madje edhe për të kënduar — rrëfimi i saj skenik plotësohet natyrshëm. Ajo nuk mbetet thjesht një moderatore alternative që plotëson një skenar të shkruar, por kthehet në një personazh që e transformon vetë skenën
Nëse i referohemi metaforës së veprës komike të shkrimtarit Qamil Buxheli, “Kur qesh e tërë qyteti”, për figurat që bartin një vlerë të veçantë brenda një tërësie, Flaka Latifi dëshmoi se është një prej tyre.
Përtej rolit të moderatores, ajo u shfaq si një personalitet skenik me ndjeshmëri artistike, duke dëshmuar se di të krijojë atmosferë, të komunikojë me publikun dhe t’i japë identitet prezantimit.
Paraqitja e saj dëshmoi se skena jonë televizive ka nevojë për artistë të rinj me këtë nivel përgatitjeje, kulturë skenike dhe aftësi komunikimi, të cilët përmes talentit dhe profesionalizmit mund t’i japin një dimension të ri cilësisë së programeve televizive në vend.
