Spiropali kujton 24 Marsin: “NATO mbrojti jo vetëm Kosovën, por kuptimin e vetes”
Tiranë, 25 mars – Elisa Spiropali, e cila në diskursin publik njihet si ish-ministre në qeverinë e Edi Rama dhe aktualisht një nga figurat e rëndësishme të shumicës qeverisëse në Shqipëri, ka kujtuar përvjetorin e ndërhyrjes së NATO-s në Kosovë, duke e cilësuar 24 Marsin si një moment historik të përgjegjësisë ndërkombëtare.
Përmes një reagimi publik, Spiropali thekson se ndërhyrja e NATO në vitin 1999 nuk ishte një akt force i zakonshëm, por një vendim i diktuar nga ndërgjegjja për të ndalur shkatërrimin e Kosovës.
Sipas saj, “bota demokratike vendosi të mos presë më”, duke ndërhyrë në një moment kur, siç shprehet ajo, “Kosova po zhbëhej para syve të botës”.
Spiropali vlerëson se 24 Marsi mbetet një datë që nuk i përket vetëm historisë së Kosovës, por edhe vetë identitetit moral të NATO-s.
“Na kujton një kohë kur aleanca nuk pyeti vetëm sa kushton veprimi, por edhe sa kushton mosveprimi”, thekson ajo, duke bërë një krahasim me situatat aktuale globale, të cilat sipas saj karakterizohen nga vendimmarrje më të ngadalta dhe hezitime më të mëdha.
Në reflektimin e saj, ajo nënvizon se ndërhyrja e vitit 1999 mbetet një dëshmi se neutraliteti, në raste të caktuara, nuk përfaqëson paqe, por dorëzim.
Duke e përmbyllur mesazhin, Spiropali thekson se Kosova mbetet një kujtesë për botën se përdorimi i forcës në mbrojtje të jetës dhe lirisë është një detyrim, e jo kërcënim.
Postimi i plotë nga Elisa Spiropali:
Më 24 mars 1999, bota demokratike bëri diçka që nuk ndodh shpesh në histori. Vendosi të mos presë më. Bombardoi.
Kosova po zhbëhej para syve të botës dhe ndërhyrja nuk erdhi si luks i fuqisë, por si detyrim i ndërgjegjes. Ishte momenti kur Perëndimi nuk e mati veten me interes, por me përgjegjësi. Dhe pikërisht për këtë arsye, 24 Marsi mbetet një nga ato ditë kur historia nuk shkruhet me fjalë, por me vendime.
Kjo nuk do të thotë se NATO e ka humbur fuqinë. Do të thotë se sot e ka më të vështirë ta kthejë fuqinë në vullnet. Dhe pikërisht këtu qëndron madhështia historike e asaj date. Na kujton një kohë kur aleanca nuk pyeti vetëm sa kushton veprimi, por edhe sa kushton mosveprimi.
Prandaj 24 Marsi nuk i përket vetëm kujtesës së Kosovës. I përket biografisë morale të NATO-s. Sepse në Kosovë, aleanca nuk mbrojti vetëm një popull. Mbrojti kuptimin e vetes.
Sot, 27 vjet më pas, kjo datë është krahasim. Bota është më e ndarë, vendimet më të ngadalta, ndërhyrja nuk është më refleks, por dilemë. Por 1999 mbetet provë e pashlyeshme: kishte momente kur neutraliteti nuk ishte paqe, por dorëzim.
Kosova nuk është vetëm histori çlirimi. Është kujtesë për gjithë botën se forca, kur vihet në shërbim të jetës, nuk është kërcënim. Është detyrë.
24 Marsi mbetet. Edhe kur gjithçka tjetër lëviz.
