Shkruan: Çun Lajçi – Pi kafe me “bubashvabën”
Është e ftohtë, e vogël, e heshtur dhe me pak drita, kafja ku rri unë. Njerëzit e kapërcejnë, preferojnë kafet me zhurma e tym cigaresh. Xhubin e mbaj të mbërthyer, por këmbët kan të ftohtë! Fjalosem me pronarin:
* S’pihet kafja duke të avulluar goja! Nxeje pak të shkretën!
Ai më shikon pa fjalë. Unë fërkoj këmbët për t’i ngrohur me shuplaka, pastaj i kthehem laptopit, që të shkruaj dy fjalë për ditën e lindjes sime, asaj të 79-të që po afrohet, por befas sytë më ndalen te një “bubashvabë” që ngjitet në tavolinën time.
Bëhem kurreshtje. Nuk shkruaj për 18-të dhjetorin e 46-tës, por e ndjek insektin e përhimtë me sy. Është aq i brishtë; një prekje e vogël dhe bëhet njollë mbi tapet. Dua të kuptoj: – Mos vallë don kafe dhe ajo? – mendoj, ndërsa ajo ngjitet drejt filxhanit tim.
Dy qimet e gjata të saj, ato brinjët nuhatëse, prekin kafen e mbetur në rrethin e filxhanit, pikërisht aty ku më prekën buzët kur thithja kafen.
* Pi, të bën mirë, – i them. – Të kthjellon mendjen, e më pas të ndihmon të futesh lehtë nëpër gypat e kanalizimit.
Harrova t’iu them: tavolina ku rri është pranë hyrjes së tualetit! Nga aty ka dalë “bubashvaba”, them! “Shvabë” i thoshte gjermanit gjyshi im, dhe tani unë e shikoj insektin gjatë, teksa vazhdon të prekë filxhanin me qimet e gjata.
Pse nuk e dizinfektoni banjon? – i them pronarit.
Ai nuk më përgjigjet. S’i duron më kërkesat e vërejtjet. Kthen kokën nga xhami dhe ia rrit zërin televizorit.
E fryj bubën. Ajo bie mbi tapet dhe ikën drejt banjos. Filxhanin e afroj të buzët, por tani nga ana tjetër. Kafja është ftohur. S’më shijon më dhe shkronjat për ditëlindej me ikin me insektin!
U kthehem leximeve. Njerëzit qajnë hallet e të tjerëve duke harruar të vetat. Brengosen: kanë apo s’kanë para Vipat! Kush fiton e kush humb në zgjedhjet që po vijnë! Madje brengosen edhe për Parashqevinë e pastrehë, atë bukuroshen që dikur do t’ipnin shumëçka, vetëm që të pinin kafe me të.
“T’bëjmë një koncert humanitar për këngëtarën”, paska thënë një Vip, që në festën e 29 nëntorit, me mërgimtarët e Hamburgut, s’e bleu një libër nga unë, si të tjerët! Tani qeshi: – jo koncert jo, dhuroja 100 mijë eurot tua se shitësh Yll ndër ne! – them e qeshi:
* Sa të mjerë jemi! U vjen keq për ata që dikur mezi prisnin t’i shihnin, por s’i ndihmojnë! Madje edhe emrin tim e lakojnë: Edhe Çuni shet libra rrugëve!
E Çuni, ndërkohë, pin kafe me “bubashvabën” dhe është më i pasur dhe më lumtur se ata.
* Po, mëzi po pres të zgjohet Learti im, t’i tregoj me kë piva kafe sot n’mëngjes, që ai të buzëqeshë ëmbël!
16.12.2024
