Më vjen të vdes – poezi nga Izet Kallaba
Më vjen të vdes
Në delir më vjen të vdes,
paranoja bie në gjumë,
pastaj rishtas lind një shpresë…
Ajo nxit dëshira,
nis të vallëzojë —
kllapitë rizgjojnë ëndrrën-këngën,
koha kohën e përshkon.
Kokën përsëri ngrit, morti.
Fjalën e dhënë e preva në besë;
si erë vjeshte kthjellohem,
lahem me lot e vesë.
Me mall lëvroj kujtimet
që më shpien larg e më larg;
në ballinë të pergamenës
palosen si fletë.
Të pakënduara i harroj,
për t’u kthyer sërish në jetë.
tetor 2026
GL. Izet Kallaba
