Cikël me poezi nga Sherafedin Kadriu – homazh për poetin që la gjurmë të pashlyeshme
Në orët e para të mëngjesit të 9 prillit 2026 u nda nga jeta shkrimtari dhe studiuesi Sherafedin Kadriu, një ndër figurat më të rëndësishme të jetës kulturore në Anamoravë dhe më gjerë.
Pas një sëmundjeje të rëndë disavjeçare, ai u shua pak kohë para pensionimit nga Qendra Rajonale për Trashëgimi Kulturore në Gjilan, duke lënë pas një veprimtari të pasur në letërsi, kritikë dhe studime të trashëgimisë kulturor
I lindur më 1961 në Pogragjë, Kadriu ishte një emër i përkushtuar ndaj dijes dhe krijimtarisë, si mësimdhënës, studiues dhe autor i disa veprave të rëndësishme. Në shenjë nderimi për jetën dhe veprën e tij, publikojmë një cikël me poezi nga krijimtaria e tij, si dëshmi e ndjeshmërisë dhe thellësisë së fjalës së tij artistike, që do të vazhdojë të jetojë përtej kohës.
PËR NGJYRËN E ZEZË
( Shkëputur nga libri i tij poetik KUR VDESIN NGJYRAT, në nderim të jetës dhe eveprës së autorit që sot, më 9 prill 2026, pas një sëmundje të rëndë disavjeçare, ndërroi jetë, në shtëpinë e tij, në Gjilan)
ÇAFKAT
Që kur di për ju, të zeza ju kam pare
***
Sonte
Në këtë muzg që sapo ka nisur
Ç’ju keni turrë drurëve të pakët të pyllit
të Spitalit tim
Në këtë shkurt pa borë si vetë dimri i këtij viti
***
Ngadalë se do t’ma thyeni edhe xhamin e dritares
Mijëra jeni, jo më pak
Kurrë kaq shumë nuk ju kam parë
***
Edhe e zeza paska një të bardhë
***
Çfarë flatrash paskëshit
Sa drejtimesh merrni
Përballë-kaloni, anashkaloni, parakaloni
Sa shpejt ktheheni, e se kur ndaleni
Niseni sërish
Si nuk ndesheni asnjëherë
Çfarë shoferë!
***
Sonte
Do të ha nga mishi i juaj i thartë
Ndoshta e ndalë të bardhën time
Bashkë me frymëmarrjen e zënë në kraharor
***
Çafkat e mia
Atë ditë
Do të mërzitem edhe për bojën tuaj katran.
(E shkruar në messhkurtin e vitit 2023 në Spitalin e Përgjithshëm të Gjilanit)
NË VIGJILJE TË PAVARËSISË SË KOSOVËS
“O doktor, doktor Asllani
A t’shkoj n’shpi për Ditë Bajrami”
Këngë vaji e vashave me tuberkuloz, gjatë viteve ‘70 të shek. XX.
Spitali i Gjilanit
1
Sonte,
Nëse nuk shkoj në shtëpi
Ky muzg festiv hundë e buzë bashkë do t’i bëjë
Nesër
Dita e Pavarësisë
Do të zbehet si mermeri i zverdhur
2
Në ditë festash
Çafkat e zeza i kanë merak bebëzat e shterura
Dhe meitin gri
Në krahë legjendash kanë flatruar tufash
Fushëbetejave mbushur me të vrarë
***
O, ti shpirt i kallur etjesh
Ku t’i gjej gjurmët e mëshirës për Ditën e Ringjalljes
Dije,
Po dole s’kthehesh dot
Çafkat po presin …
***
… se unë ka kohë
I kam pastruar plagët me pendlat bojë sterri
(E shkruar në messhkurtin e vitit 2024, në Spitalin e Gjilanit)
HIJA IME
(Mjekëve që ma bënë sëmundjen më të lehtë)
1
Thjeshtësinë e Bukovskit e lexova
Atë ditë kur pushonte hija ime
Nën qarrin e çafkave të zeza
Ç’ma kanë kallur datën ata sqepa të mprehtë
I njoh unë, i njoh
Si paranë e kuqe
Sa me dëshirë do t’ma çukitnin hijen e lodhur
Ato pështirosje me zëra metalikë të çoroditur
* * *
Kujtojnë që jeta mbaron me sy-shterur
* * *
Jeta lyp shumë
Unë i kam dhënë pak
E di Bukovski,
E di
Unë i kam hyrë në hak
2
Vetë e kam mbytë me tym kaçaku
Pa llullë Karadaku
Atë mukozë të çarë pa rrezatim
* * *
E sot,
Hija ime zhdavaritet
Si muzgu i purpurt në perëndimin e kësaj dite
Që pushon hej më tutje
Te Varret e Reja të qytetit tim
(Shkruar nën atë pishën e thatë të Spitalit Pulmologjik, Gjilan, 2025)
FRYMËMARRJE KALLUR
(Dr. Xhevdet Latifit, Spitali Pulmologjik, Gjilan, shok banke i Gjimnazit).
Rrugët e frymëmarrjes kur kallen flakë
I thonë kancerit
Plaç
Ti nuk vret më keq
O mbret
Një vrap me shpirt nëpër dhëmbë
As pa thirr
As pa u përgjigj
Përplasem si thes i fryrë
Bie e nuk shfryhem
As ngrihem
***
Si nëpër ëndërr
Vjen zëri i gjimnazistit të bankës sime
Rrugët janë mbyllë
Po bëhet mirë
***
Pak më vonë
Shoh sytë në gropë
Sa thellë më paskan hyrë
Pak më vonë
Fill i vetëm
Pa asnjë ndihmë
Ngjis shkallaret për në kat
Nuk e di
Në mos po ngjiten ato bashkë me mua
Se 15 minuta – 30 shkallë …
I gjallë qenkam, i gjallë
Me çafkat do të kuvendoj
Nja shtatë-tetë ditë të mira
*
NË KRYE MOTMOTI
(Në fletoren e Ajanës)
Ka një vit e pak më shumë ditë
Që jemi ndarë
E s’ju kam parë
As malli nuk më kish marrë
Në këtë botë
Larg sysh, larg zemrës
Në atë tjetrën
Nuk e di
***
U takuam ballë përballë
Unë në dritare
Ato prej dika duke ardh’
Bota ime u ndez
I hapa krahët t’i pres
Ato më rrethuan në rreth
Si përdridhen të zezat e mira
Edhe ngjyrën e zërit e paskan ndryshuar
S’është më ai zëri metalik
O mik
Një ngjyrë dashurie ma kaplon shpirtin
***
Çafka moj,
Të mira moj
Që sot po ju lë ftesën time
Për një takim të ri
Në gazmendin tim të vjetër
Ejani
Nipin tim dëshmitar
Guri i thonë
Kurrë me gurë s’ka me ju gjuajtur
(Mars, 2024, Spitali Rajonal, Pulmologjia, Gjilan)
VETMIA
Vetmia vjen me kollën e thatë
E gjakun e pështymë
Shpesh lodhshëm
Për çdo ditë këputet nga një fije
Ikja kthehet për një lamtumirë të vonë
Ndoshta guximi ka me vra vetveten
Para se me qarë ligsht
Para se me i mbyllë dy sytë plot lot
Sa afër e paskam o Zot
Vetëm tre vjet
Po shumë ditë numërohen
Mbi një mijë
E ku t’i marrë njëmijë bardhësi
Me kancerin në mushkëri
Me kollën që pështyn gjak të zi
Hej, hej
Jetë, o jetë
Po…
Kurrë s’u ngika njeriu me ty!
NË KËTË LOJË NUK KA REMI
Asnjëherë s’e kam nxjerrë mbretin në lendinë
Ushtarët po,
Edhe oficerët, se topat e kuajt pa tjetër
Atëherë luaja për të qenë i pari
Tani luaj për ta vrarë kohën i fundit
Si mbret i abdikuar pres ditën e mbramë
Nuk e di në është metaforë
Apo kënaqësi e përkorë
Mjafton të takohemi pak para matit
Se në këtë lojë nuk ka remi
Humbja është e ditur!
Ngre kokën kah muri
Pesë minuta paskan ikur nga nuri im
NË FUND TË VETMISË
(Unë ekzistencialisti)
Përditë përsëris monotoninë
E, në çdo mbrëmje vdes me gjumin
Ndonjëherë s’e përfill dënimin
E absurdi më kap për fyti
Sytë zgurdulluq më dalin
Më ngreh zhagas pa farë ndrojtje
Drejt pafundësisë
Me thënë të drejtën
Unë jam pak frikacak
E shikoj me dyshim ndryshimin e fundit
O ti miku im,
Udhët e shtrembëra nuk drejtohen me fjalë
Kot e ka Kamy
Predikon pa e dëgjuar Niçen
Kush është ai trim
Që të ofron përvojën e vdekjes
Një trohë vëmendje, ju lutem
Vetëvrasjes time sot
Pak para gjykimit tuaj
PARA SE ME U SHTRI’ …*
Mos ma lidhni gojën me metaforë
Se më kanë rënë dhëmbët e bëhem horë
Ditën e fundit
Me qefin të bardhë si bora mbulomani trupin
Ta ndjej afshin e dheut të varrit tim,
Para se me u shtri në dritën e zezë
Për herë të parë kam me bërë udhën e fundit
Pa i lyp sy Zotit
As juve nuk ju lodh shumë
Vetëm pak hapa
Lutjen e fundit ma këndon
mbesa ime, Ana
Testament fjalësh
Loçka e gjyshit
***
Ah, porosi si poezi,
po e vështirë për t’u shkruar vetë
Po i ruaj mendtë, nuk po çmendem krejt
________________
