“Nxito e kthehu” – fjalët e fundit të Humphrey Bogart
Në shtratin e vdekjes, i sëmurë rëndë nga kanceri, Humphrey Bogart i tha gruas së tij fjalët e fundit. Kur i lexon sot, është e vështirë të mbetesh indiferent.
Humphrey Bogart ishte një nga burrat më karizmatikë dhe më të rrezikshëm në ekranin e Hollivudit. Një aktor prania e të cilit dukej pothuajse më e madhe se jeta. Por pas personazheve të fortë dhe replikave të paharrueshme fshihej një bashkëshort dhe një baba, muajt e fundit të jetës së të cilit ishin tmerrësisht të ndryshëm nga imazhi që njihte publiku.
Në vitin 1956, Bogartit iu diagnostikua kanceri i ezofagut. Iu nënshtrua një operacioni të madh, por sëmundja vazhdoi të përparonte. Gruaja e tij, Lauren Bacall, qëndroi pranë tij ndërsa aktori dikur i fortë dhe i sigurt po dobësohej dita-ditës.
Djali i tyre më i vogël, Stephen, e kishte të vështirë ta kuptonte se çfarë po ndodhte. Ishte ende fëmijë. Për të, Humphrey Bogart nuk ishte legjenda botërore e filmit “Casablanca”. Ishte thjesht babai i tij.
Stephen më vonë kujtonte momentet e zakonshme me të atin, përfshirë daljet me anijen e tij të preferuar, Santana. Veçanërisht i kishte mbetur në mendje kur notonte përsëri drejt anijes dhe krenaria e babait të tij që kishte mësuar të notonte. Kujtonte edhe marrëdhënien e prindërve të tij: “Ishte dashuri. Ishin mirë bashkë. Ishin burrë e grua.”
pikërisht për shkak të kësaj dashurie, kapitulli i fundit i historisë së tyre është edhe më i dhimbshëm.
Ndërsa Bogart i afrohej fundit të jetës, Lauren Bacall ishte pranë njeriut me të cilin ishte martuar në vitin 1945 dhe me të cilin kishte krijuar familje. Një herë u largua nga shtrati i tij për të shkuar t’i merrte fëmijët. Sipas dëshmive të mëvonshme, Bogart zgjati dorën pas saj dhe tha disa fjalë të thjeshta: “Lamtumirë, zemër. Nxito e kthehu.”
Kur Lauren u kthye, Bogart ishte pa ndjenja. Nuk u zgjua më kurrë.
Në ato fjalë nuk ka dramë filmike, as premtime të mëdha, as lamtumirë patetike. Vetëm dëshira e thjeshtë e një njeriu që priste të kthehej gruaja që donte.
Humphrey Bogart ndërroi jetë në orët e para të mëngjesit të 14 janarit 1957. Ishte 57 vjeç.
Djali i tij, Stephen, atëherë ishte vetëm 8 vjeç. Vetëm në varrimin e të atit filloi të kuptonte se sa shumë kishte kuptuar bota për të.
“Kur vdiq babai im, në varrim kishte 3.000 njerëz që unë nuk i njihja”, kujtonte më vonë Stephen. “Atëherë e kuptova se ishte diçka ndryshe. Dhe vërtet ishte.”
Për miliona shikues, Humphrey Bogart do të mbetet përgjithmonë aktori legjendar i filmave “Casablanca”, “Skifteri Maltez” dhe “Mbretëresha Afrikane”.
Por pas legjendës së Hollivudit kishte edhe një njeri të zakonshëm: një bashkëshort që e donte gruan e tij, një baba që i donte fëmijët e tij dhe një njeri që, në fund të jetës, donte vetëm që personi i dashur t’i kthehej sa më shpejt.
Ndonjëherë lamtumirat më prekëse nuk janë ato që thuhen me fjalë të mëdha.
Ndonjëherë mjaftojnë vetëm: “Nxito e kthehu.”
(marrë nga interneti)
